Merhaba İlhan Hanım, hafta sonu boyunca kitaplarınızı okudum. Öğrendiğim çok fazla şey oldu bunun için öncelikle çok teşekkür ederim.

4 senelik ilişkimi dün bitirdim.

4 seneyi anlatmak tabii ki çok zor ama kısaca özetlemek istiyorum. Yardımınıza ihtiyacım var.

Erkek arkadaşımla her ilişki gibi benim de ilişkim güzel başladı, ama daha en başından ben açık sözlü olduğum için ona “Benim huyum böyle, ilerde ailemde yaşamak istediğim ev hayatı böyle” dedim. Onun ailesi fazlasıyla keyfine düşkün, içkiyi seven bir aileydi, erkek arkadaşım da bunu benden saklamadı ama benim de hayata bakışımı bildiği için benden ayrılmamak adına bana uyumlu olduğunu söylüyordu.

Sonrasında ben onun ortalaması iyi olduğu için yurtdışında eğitim görmesi için ona destek oldum, neyse oradan döndükten sonra biraz şımardığını fark ettim, ama sonra eski düzenimize geri döndük, ilişkimiz yolundaydı. Ama ara ara düşüncesizce kaba tavırları olduğunda alttan almıyordum, terk ediyordum.

Sonra yaz geldi, benim maddi sıkıntılarım oldu, erkek arkadaşım varken başka bir kişiden borç almak ağrıma gitti, bunu da yüzüne vurdum, “Ben sen yurt dışındayken ya da ilişkimiz boyunca elimden gelen tüm destekleri sağladım” dedim, “ama erkek olan bir yerden bulur, beni başkasına muhtaç etmezdi” dedim.

Aramız kötü ama gene de konuşmaya devam ettik, yaz okulu için amcasıgilin yanına gitmişti ve de burada benim içkiyi sevmediğimi, hatta onunla bu yüzden sık sık kavga ettiğimizi tüm sülalesi bir şekilde öğrenmişti, anladığım kadarıyla da o da artık bana uyum sağlayamadığını, daha doğrusu beni kaybetmemek için daha fazla rol yapamayacağını anlamış ki, “Ben sana uygun değilim” gibisinden şeyler söyledi iki senenin sonunda, ama o süre zarfında çok şey yaşandı, bağlandım, sevdim onu. Bu tavrı beni çok üzdü ama ayrıldık şiddetli kavgalardan sonra.

Annesi beni çok seviyordu, ayrı olduğumuz sürede annesi beni hep aradı, bizim ayrı olduğumuz dönemde o askere gitti, hatta gittiği gün annesi beni aradı ağlayarak, “Kızım, askere gidiyor” dedi. Ben de, “Allah yolunu açık etsin” dedim, beni arayıp “Hakkını helal et” diyeceğini, ben mi arayacaktım sanki onu…

Neyse, sonra beni annesi yanına çağırdı, olanları bir bir anlattım ben, beni de, onu da suçlu buldu ama beni çok sevdiği için barışacağımıza inanıyordu annesi.

O askerdeyken doğum günümde annesi beni aradı, onu kastederek “Birisi senin doğum gününü kutluyor” dedi gülerek. Ben de onu çok özlediğim için ılımlı karşılık verdim ama “Kendi arasın” dedim. Sonra aradı, kamerada görüştük onunla. Ağladı kamerada, ve de askerdeyken hatalarını anladığını, söz verip sözünden dönen bir erkek artık olmayacağını, içki içmek istediğini ama ev ortamımıza karıştırmayacağını, bunlar için de bana asla yalan söylemeyeceğini anlattı.

Askerlik güzelce bitti, işe girdi, eski öğrencilikteki parasızlık da kalmadı. Ben de çalıyorum sonuçta, bir gün annesigil yokken ben onlarda kalıyordum, bilgisayarını kurcalarken yurtdışında bana ‘içki içmiyorum’ mailleri atarken çekilen ikiyüzlü videolarını gördüm, askerde bana, “0 km geliyorum sana, artık yalan yok” diyordu. O gece anladım neden böyle cümleler kullandığını, 5 aylık ayrılığımızda hatalarını anlamıştı ve benimle yeni bir başlangıç istiyordu, ben de bu 5 ayda onu çok sıktığımı fark ettim ve bu yalanlarını unutmaya çalıştım, hala affedemiyorum yalan yere beni kandırdığını ama onu da olduğu gibi kabul etmediğim için yalana ben ittim diye de kendimi suçluyordum.

Bu arada ailesinde annesi bile içki konumuzda beni tek bırakmaya başladı. Çünkü ben onların aile ortamlarına girdikçe o ortamda mutlu olmadığımı anladım. Fakat onu da çok seviyordum, o da ben onlara gittiğimde suratım düştüğü için benden soğumaya başladı. Kız kardeşi, annesi derken onlar da bizim tüm kavgalarımızı artık biliyorlardı…

Ben ona bir gün karşıma çekip “Aileni olduğu gibi kabul ediyorum ama benim evimde onlar gelirse, içmek isterlerse ses etmem, surat da etmem ama sen başka arkadaşlarınla bu ortamı isteme” dedim. Anlaştık.

Ailelerimiz tanıştı, bu eylülde de nişan düşünüyorduk ama en son kız kardeşi kaynaklı olan kavgamızdan sonra iyice soğudu ki iki hafta ayrı kaldık. Ailesinin yanına gitti. Döndüğünde ayrılmak istediğini söyledi. Ben de “Hem ailemle tanış, beni ortada bırak, olacak iş değil” deyip orta yolu bulalım dedim ama yaşadıklarım hiç hoş şeyler değildi.

10 gün düzelir gibi olduk. Bu hafta sonu Adana’ya gelecekti, ben de onun ailesi tatilde, benim de ailem tatilde diye hafta sonu baş başa oluruz diye düşünürken, msn adresinde hafta sonu için Kuşadası’na uçak bileti aldığını, ailesinin yanına gideceğini öğrendim. Ağzından laf almak içinse “Hafta sonu Mersin’e gidelim mi” dedim, o da “Ben Kuşadası’na ailemin yanına gideceğim” dedi. “Bunu bana uçağa binmeden önce mi söyleyecektin, ben bu ilişkinin bostan korkuluğu muyum” dedim. “Daha dün belli oldu” dedi ama mail adresinde cumadan bilet alınmış, göz göre göre yalan söyledi, benim de yüklü bir faturam vardı, o gün de onu ödemesi konusunda yardımcı olacağını söylemişti, “Onu da ödeme, ayrılıyorum” dedim, “seven insan ilişkimizi düzeltme çabasında bunları yapmaz” dedim, ayrıldım. Mesaj atmış ama ‘barışalım’ gibisinden değil de, kendini savunmak için. Borcumu da ödediğini yazmış.

Sonra da aramadı.

Daha dün ayrıldık. Daha dün olduğu için kendimi çok kötü hissediyorum.

4 senelik bir ilişki… Ailesel yönden içime sinmedi bir türlü ama onun beni çok sevdiğine inandığım için hep devam ettim, şu an nişanlanma evresindeyken beni yüzüstü bırakmasına mı yanayım, yıllarca bana uyumlu görünüp sonradan yapamayacağını söyleyen yıllarıma mı yanayım şaştım.

Onu her şeye rağmen seviyorum. Şu an ailesinin etkisi altında anladığım kadarıyla, ama şu noktada ne yapmam gerek? Ailesi ile benim aramda denge kuramıyor.

Yardımcı olursanız çok sevinirim.

Ayla T.